20

oktober

Ooit was ik ondernemer in zo een levendige gezellige straat

Ooit was ik ondernemer in zo een levendige gezellige straat, een echt hele fijne straat. Ik was er trots op daar te zitten.

Er was een plan. Dat zou goed zijn voor de ondernemers, let maar op. Reisjes naar het buitenland, openbare bijeenkomsten, verhalen in de krant. Alles werd uit de kast gehaald. De ondernemers waren er alleen niet gerust op.

Ze hadden gelijk. Het plan behelsde een half jaar verbouwingen in de drukke winkelstraat. Dat was gegarandeerd minder winkelpubliek op straat. De straat liep leeg, ondernemers wilden zich er niet meer vestigen. De gezelligheid vertrok. Ik moest door de onrust al stoppen en met mij velen.

Het kwam weer goed. Het plan ging namelijk niet door. Ik weet niet meer waarom niet. Het kwam in ieder geval niet door de protesten. Het normale leven keerde terug. Die verlangde naar de sfeer van het samenzijn. De straat vulde zich weer. Voor mij kwamen er nieuwe dingen. Ik hoop voor de andere ondernemers ook.

Maar nu. Het normale leven, zal dat terugkomen? Voor velen is de korte termijn oplossing in zicht. De lange termijn effecten kunnen echter wel eens erg zuur zijn. De verschillende systemen die we hebben, die onze vrijheid garanderen, ook van de enkeling en de minderheid, passen namelijk niet in dit plan van registraties en controles. En de ondernemers kunnen niet eindeloos doorbuigen.

Hoe het verder gaat weet ik niet. Het zal denk ik mede afhangen van de moed, de inzichten en het trouw aan zichzelf zijn van de enkeling. Ik troost me dat dit velen zijn. Ieder moedig hart doet ertoe, zelfs in relatieve stilte.